การเดินทาง และ ท่องเที่ยว

เป็นสิ่งหลายคนชอบ

แต่หลายคนนั้นอาจจะไม่มีโอกาสได้เดินทางและท่องเที่ยวอย่างที่ใจอยาก

การเดินทาง กับ ท่องเที่ยว นั้นไม่เหมือนกัน

การเดินทางให้ความหมายมากกว่า

การเดินทางให้ความสำคัญกับระหว่างทาง ให้ความสำคัญกับความรู้สึกระหว่างเดินทาง

ให้ความสำคัญตั้งแต่จุดเริ่มต้น ระหว่างทาง และปลายทาง

ส่วนท่องเที่ยว ก็แค่สักแต่ว่านั่งรถ นั่งเครื่องบินไปให้ถึงสถานที่แล้วก็ถ่ายรูป ชู 2 นิ้ว

แล้วก็กลับ

การท่องเที่ยวไปตามสถานที่ ที่คนบอกว่า “ไม่มาที่นี่ถือว่ามาไม่ถึง”

(ถึงแม้ว่า 2 ตีนเหยียบยืนอยู่เต็มเต็มก็ตาม)

สถานที่ท่องเที่ยว บางแห่ง

ถูก การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ประโคมโหมโฆษณามาก

จนทำให้แหล่งท่องเที่ยวบางแห่ง สูญเสียพรหมจรรย์

จากหมู่บ้านชาวเขา ชาวดอย

จากแหล่งปะการังน้ำตื้น หรือหมู่บ้านชาวเล

วิถีชีวิตของชาวท้องถิ่น ถูกปรับเปลี่ยนให้หันมาหากินกับนักท่องเที่ยว

เมืองบางเมือง ชุมชนบางชุมชน หมู่บ้านบางหมู่บ้าน

ถูกพวกนายทุนในกรุงเทพฯไปกวาดซื้อร้านค้าในแหล่งชุมชนนั้น

แล้วก็จัดร้านให้เข้าสไตล์ น่ารักๆ มีโปสการ์ด มีร้านกาแฟ ตามแบบที่นักท่องเที่ยวชอบ

จนทำให้ร้านค้าของชาวบ้าน ขาดทุน ชิบหายหมด

รายได้ที่คิดว่าจะถึงมือชาวบ้านหรือพัฒนาชุมชน ก็เป็นแค่ มายาภาพ

พวกนายทุน กับ นักท่องเที่ยวปัญญาตื้น ไปทำลายแหล่งชุมชนโดยรู้ตัวและไม่รู้ตัว

นักท่องเที่ยวบางคน ก็สักแต่ว่าจะไปฮันนีมูน ไปเฮฮากับเพื่อนฝูง

บางคนชอบทำตัวเองเป็นมนุษย์อิสระ อาร์ทติ๊ส เป็นคนทวนกระแส สู้ชีวิต หรืออะไรก็แล้วแต่

แต่สติปัญญาอันเบาโหวง ไม่เคยศึกษาสถานที่ท่องเที่ยวนั้นให้ลึกซึ้งก่อนจะไป

เห็นว่าภาพถ่ายสถานที่ท่องเที่ยวนั้นตามหน้านิตยสารท่องเที่ยว สวยงาม

ก็ไป

ดูแต่สถานที่ ดูแต่ภาพถ่าย ดูที่พัก ดูที่กิน ดูพาหนะที่จะพาไป

แค่นั้น

หรือแม้แต่กลับมา ก็ไม่เคยกลับมาศึกษาหรอกว่าที่ที่ตัวเองไปกิน-ขี้-ปี้-นอน กันมาหลายวันนั้น

มันสำคัญยังไง มันพัฒนามายังไง ชีวิตของคนที่นั่นเผ่าพันธุ์ไหน มีวัฒนธรรมอะไร

เข้าใจว่าไปท่องเที่ยว ไปพักผ่อน

ไม่ได้ทำวิทยานิพนธ์

ถ้าคิดแบบอย่างหลัง ก็คงเป้นสันดานของคนมักง่าย

พี่ไทยหลายคนมักง่ายกันเป้นเรื่องปกติธรรมดา ไม่เห็นจะแปลก

season ไหนเหมาะจะไปที่ไหน ก็ไป ไม่เห็นต้องคิดไรมากนักท่องเที่ยวมักง่ายแบบนี้

ต้องขออภัยในความล่าช้าแต่ คุณค่าของกาารอคอย มักควบมากับ คุณภาพของงานเขียน

J U Z T* ชื่อของผู้เขียนที่มี “ดอกจันทร์” ทัดนามของเขาซึ่งเราเชื่อมั่นว่า เขาจะมีชื่อจรัสแสงบนฟากฟ้าของวงการวรรณกรรมแน่นอน

J U Z T* แปลว่า แค่*ชื่อของเขาต้องการบอกอะไรกับผู้อ่าน?

J U Z T* ไม่ได้ให้ความคิดใหม่อะไรเลย

J U Z T* เพียงแค่หยิบกระจก (ที่หลายคนโยนทิ้งอย่างจงใจ) ขึ้นมาส่องส่องต่อหน้าต่อตาของคนบางคน(ที่หนีความจริง) โดยไม่ปรานี

ถึงแม้ว่าคอมเม้นท์จะไม่คึกคักเอาเลย

แต่ก็รู้ได้ว่ามีคนเข้ามาอ่านบ้าง

สิ่งที่เรียนมาไม่ค่อยเอามาใช้เท่าไหร่

กลยุทธ์ทางการตลาดต่างๆไม่สามารถจะทำให้คนรักการอ่านขึ้นมาได้

เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดในชีวิตคนหนึ่ง

รู้จักกันมานานมาก

ไม่จำเป็นที่มันจะต้องเรียนอีก มันบอกจะเกาะเราไป

คนอ่านคงเห็นว่ามันขี้เกียจ

ความขี้เกียจไม่เคยทำร้ายใครนอกจากตัวเอง(มั้ง)

ความจริงใจที่มันมีให้ต่างหากที่เราสนิทกันมาก

แต่มันก็รับความทุกข์จากเราไปไม่น้อยกว่าเพื่อนคนไหน

มันก็เลยเขียนมาให้ได้อ่านกัน

ขอเชิญอ่านได้ ในคอลัมน์ Nobody is Nobody

ปล. เปลี่ยนภาพใหม่ เป็นฝูงนก ที่ออกแบบโดย Alan Fletcher นักออกแบบชื่อดังที่เคยออกแบบโลโก้ให้สำนักข่าวรอยเตอร์ Rueter มาแล้ว
เอามาจากหนังสือกราฟฟิคที่ชื่อ The Art of looking Sideway

เรื่องแรกคือ Me is Me
เป็นมุมมองความรัก ของ Cruz เพื่อนในห้องเราคนหนึ่ง
ที่เธอไม่ยอมเปิดเผยชื่อจริง
ความรักที่ Cruz อธิบายเอาไว้นี้ เป็นมุมมองที่เกิดจากประสบการณ์ของเธอ
ดังนั้น คนอ่านบางคนอาจไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยทั้งหมด
และการไม่เห็นด้วยทั้งหมด ก็ไม่ได้หมายความว่างานเขียนของเธอไม่ดี
ที่ไหนมีรักที่นั่นไม่มีการเปรียบเทียบ
เพราะฉะนั้น การรับรู้มุมมองอีกมุมหนึ่งไม่ได้ให้เกิดการเปรียบเทียบ
แต่ให้เกิดความเข้าใจซึ่งกันและกันมากกว่า
การแสวงหามุมมองความรักจากหลายๆคน จะช่วยสะท้อนให้เข้าใจและรู้สึก
ถึงความรักในแบบของตัวเราเองมากขึ้นต่างหาก

เรื่องที่สองคือ You are You
เป็นการเขียนเสียดสี ถากถาง เย้ยหยัน คนพวกหนึ่ง
คนพวกที่วันๆเอาแต่สร้างภาพลักษณ์
วันๆแดกเปลือกโดยไม่สนใจภายใน
ดูคนและตัดสินคนเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอก
หรือไม่ คนพวกที่รู้อะไรแกนๆกลางๆ แล้วก็นึกว่าตัวเองรู้อย่างถ่องแท้
แต่กลับรู้แค่เพียงครึ่งๆกลางๆเท่านั้นเอง
โง่แล้วอวดฉลาดนั่นเอง
ความน่าสนใจของงานนี้อยู่ตรงที่นอกจากคนเขียนจะเสียดสีคนแดกแต่เปลือกแล้ว
ยังเสียดสีตัวเองที่ตัดสินคนแดกเปลือกอย่างฉาบฉวยเหมือนกัน
สรุปก็คือ คนเขียนก็แดกเปลือกไม่แพ้กัน
และคนอ่านอย่าเข้าใจผิดว่า คนเขียนที่ชื่อ ข้าพเจ้า
คือเรา–บรรณาธิการ
แต่ข้าพเจ้า ก็คือข้าพเจ้า

***************************************

อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า สถานะนักศึกษาก็จะยุติลง
แต่มันจะยุติลงเพียงแค่สถานะ
เพราะชีวิตนักศึกษา จำเป็นจะต้องมีต่อไป
เพราะโลกนี้ยังมีอะไรที่มากมายที่น่าศึกษามากกว่าแค่ในห้องเรียนติดแอร์กับอาจารย์
ไม่ว่าจะยืนล้างจานอยู่ในร้านอาหารในลอส แองเจลิส
หรือว่าจะนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศหรูใจกลางกรุงเทพฯ
หรือจะขายของอยู่ในร้านค้าแถวเชียงใหม่
หรือจะนั่งเขียนหนังสืออยู่ริมหน้าต่างบนรถไฟ
ไม่ว่าที่ไหนๆเราก็ต้องรักษาความเป็นนักศึกษาเอาไว้
และสิ่งที่น่าศึกษาที่สุด ก็คือ
คน

บรรณาธิการ

โดยแบ่งออกเป็น 3 หน้า (ทางขวามือ)

หน้าแรกคือ { He is He }
หน้านี้เป็นความเรียงชีวประวัติของนักดนตรีพังค์ในยุค ’70
เราเชื่อว่าการอ่านชีวประวัติของคนเป็นการอ่านแผนที่ของชีวิตอย่างหนึ่ง
เป็นการเรียนรู้ชีวิตโดยทางลัด
ถึงแม้ว่า ดนตรีพังค์ในยุคสมัย ’70 จะห่างไกลจากตัวเรา
ถึงแม้ว่า Sid Visious จะเป็นชื่อที่คนอ่านบางคน(รวมทั้งเรา)จะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะมองข้ามและไม่สนใจ
กลับเป็นข้อดีที่จะทำความรู้จักนาย Sid Visious จาก { He is He } นี้
ผู้เขียนหน้านี้คือเพื่อนของเรา ตอนนี้เรียนอักษรศาสตร์(เอกภาษาอังกฤษ) จุฬาฯ
แต่ขณะนี้เธอกำลังเก็บเกี่ยวประสบการณ์อยู่ที่เมืองโกเบ ประเทศญี่ปุ่น

หน้าต่อมาคือ { I am I }
หน้านี้เป็นงานเขียนของรุ่นน้องคนหนึ่ง
ที่เขาขอเปลี่ยนจากความเป็นคนนอก ( Strangerz )
มาเป็น “ยาคูลซ่า” หรือ “ยาคู้ซ่า” ไม่แน่ใจ ( YKZ’ )
แต่ ความซ่าของเขาเป็นยาที่ Cool! มากมาย
YKZ’ เขียนเรื่องด้วยการใช้คำน้อยแต่กินความรุ้สึกมาก
เขาเขียนออกมาอย่างมีชั้นเชิงและเต็มไปด้วยความรู้สึก
ถ้าผู้อ่านติดตามอ่านงานของเขาไปสักพักจะรู้ได้ว่า
YKZ’ เป็นคนช่างสังเกต และมองมุมที่คนอื่นมองข้ามไป
นอกจากจะมองมุมที่คนอื่นไม่มองแล้ว ยังหยิบเอามาเขียนสะกิดให้คนอ่านได้สะอึกอีกด้วย

หน้าต่อมาคือ { She is She }
หน้านี้เป็นบันทึกการเดินทางไกลไปอเมริกาครั้งแรกของ Jay Choco (เจผู้มีช็อคโกแล็ทในหัวใจ)
บันทึกจี๊ดจ๊าด วีดว้ายหน้านี้ผู้อ่าน อ่านแล้วอาจรู้สึกสะดุดใจกับภาษาของเธอ ที่เขียนผิดเขียนถูก
และคงแอบตำหนิบรรณาธิการที่ไม่ยอมแก้ไขให้ถูกต้อง
ต้องขอบอกเหตุผลว่า การที่คงไว้ทุกตัวอักษรก็เพราะอยากจะให้เป็นภาษาพูด มากกว่าภาษาเขียน
อยากให้คนอ่านได้รู้สึกถึงความกระดี๊กระด๊าในการเขียนของผู้เขียน
เราอ่านทีไรก็รู้สึกได้ว่า Jay Choco ตื่นเต้นและดีใจในการไปอเมริการครั้งแรกของเธอจริงๆ

เอาล่ะเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาขอเชิญอ่านได้ตามอัธยาศัย

และขอความร่วมมือจากคนอ่านทุกท่าน คอมเม้นท์งานแต่ละเรื่อง เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้เขียนต่อไป
และหากมีเรื่อง update ในอาทิตย์หน้า เราจะส่งเมลไปให้

ขอบใจมาล่วงหน้า
บรรณาธิการ

]]>