มาเดินทางกันเถอะ

 

การเดินทาง และ ท่องเที่ยว

เป็นสิ่งหลายคนชอบ

แต่หลายคนนั้นอาจจะไม่มีโอกาสได้เดินทางและท่องเที่ยวอย่างที่ใจอยาก

การเดินทาง กับ ท่องเที่ยว นั้นไม่เหมือนกัน

การเดินทางให้ความหมายมากกว่า

การเดินทางให้ความสำคัญกับระหว่างทาง ให้ความสำคัญกับความรู้สึกระหว่างเดินทาง

ให้ความสำคัญตั้งแต่จุดเริ่มต้น ระหว่างทาง และปลายทาง

ส่วนท่องเที่ยว ก็แค่สักแต่ว่านั่งรถ นั่งเครื่องบินไปให้ถึงสถานที่แล้วก็ถ่ายรูป ชู 2 นิ้ว

แล้วก็กลับ

การท่องเที่ยวไปตามสถานที่ ที่คนบอกว่า “ไม่มาที่นี่ถือว่ามาไม่ถึง”

(ถึงแม้ว่า 2 ตีนเหยียบยืนอยู่เต็มเต็มก็ตาม)

สถานที่ท่องเที่ยว บางแห่ง

ถูก การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย ประโคมโหมโฆษณามาก

จนทำให้แหล่งท่องเที่ยวบางแห่ง สูญเสียพรหมจรรย์

จากหมู่บ้านชาวเขา ชาวดอย

จากแหล่งปะการังน้ำตื้น หรือหมู่บ้านชาวเล

วิถีชีวิตของชาวท้องถิ่น ถูกปรับเปลี่ยนให้หันมาหากินกับนักท่องเที่ยว

เมืองบางเมือง ชุมชนบางชุมชน หมู่บ้านบางหมู่บ้าน

ถูกพวกนายทุนในกรุงเทพฯไปกวาดซื้อร้านค้าในแหล่งชุมชนนั้น

แล้วก็จัดร้านให้เข้าสไตล์ น่ารักๆ มีโปสการ์ด มีร้านกาแฟ ตามแบบที่นักท่องเที่ยวชอบ

จนทำให้ร้านค้าของชาวบ้าน ขาดทุน ชิบหายหมด

รายได้ที่คิดว่าจะถึงมือชาวบ้านหรือพัฒนาชุมชน ก็เป็นแค่ มายาภาพ

พวกนายทุน กับ นักท่องเที่ยวปัญญาตื้น ไปทำลายแหล่งชุมชนโดยรู้ตัวและไม่รู้ตัว

นักท่องเที่ยวบางคน ก็สักแต่ว่าจะไปฮันนีมูน ไปเฮฮากับเพื่อนฝูง

บางคนชอบทำตัวเองเป็นมนุษย์อิสระ อาร์ทติ๊ส เป็นคนทวนกระแส สู้ชีวิต หรืออะไรก็แล้วแต่

แต่สติปัญญาอันเบาโหวง ไม่เคยศึกษาสถานที่ท่องเที่ยวนั้นให้ลึกซึ้งก่อนจะไป

เห็นว่าภาพถ่ายสถานที่ท่องเที่ยวนั้นตามหน้านิตยสารท่องเที่ยว สวยงาม

ก็ไป

ดูแต่สถานที่ ดูแต่ภาพถ่าย ดูที่พัก ดูที่กิน ดูพาหนะที่จะพาไป

แค่นั้น

หรือแม้แต่กลับมา ก็ไม่เคยกลับมาศึกษาหรอกว่าที่ที่ตัวเองไปกิน-ขี้-ปี้-นอน กันมาหลายวันนั้น

มันสำคัญยังไง มันพัฒนามายังไง ชีวิตของคนที่นั่นเผ่าพันธุ์ไหน มีวัฒนธรรมอะไร

เข้าใจว่าไปท่องเที่ยว ไปพักผ่อน

ไม่ได้ทำวิทยานิพนธ์

ถ้าคิดแบบอย่างหลัง ก็คงเป้นสันดานของคนมักง่าย

พี่ไทยหลายคนมักง่ายกันเป้นเรื่องปกติธรรมดา ไม่เห็นจะแปลก

season ไหนเหมาะจะไปที่ไหน ก็ไป ไม่เห็นต้องคิดไรมากนักท่องเที่ยวมักง่ายแบบนี้

ถึงแม้ว่าจะไปสถานที่ที่เป็นธรรมชาติบริสุทธิ์ ก็ไม่ต่างอะไรกับไปดูหนังที่เมจอร์หรอก

ได้ความสุขส่วนตัว เอาป๊อบคอร์นเข้าไปแดก แอบคุยโทรศัพท์นิดหน่อย ซาบซึ้งกับหนังที่มีคนรักนั่งข้างๆ

ออกจากโรงก็แวะฉี่และขี้ แล้วก็กลับบ้าน

แค่นั้น…

ประเทศไทยจงเจริญ(ก็ได้แต่ภาวนา)