ทิ้งช่วงไปประมาณหนึ่งอาทิตย์
ไม่นานมากใช่มั้ย?
มดเยี่ยวยังไม่ทันแห้ง เราก็กลับมาอัพเรื่องให้ได้อ่านกันอีก
คราวนี้เพิ่ม 2 เรื่อง 2 คอลัมน์
เรื่องแรกคือ Me is Me
เป็นมุมมองความรัก ของ Cruz เพื่อนในห้องเราคนหนึ่ง
ที่เธอไม่ยอมเปิดเผยชื่อจริง
ความรักที่ Cruz อธิบายเอาไว้นี้ เป็นมุมมองที่เกิดจากประสบการณ์ของเธอ
ดังนั้น คนอ่านบางคนอาจไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยทั้งหมด
และการไม่เห็นด้วยทั้งหมด ก็ไม่ได้หมายความว่างานเขียนของเธอไม่ดี
ที่ไหนมีรักที่นั่นไม่มีการเปรียบเทียบ
เพราะฉะนั้น การรับรู้มุมมองอีกมุมหนึ่งไม่ได้ให้เกิดการเปรียบเทียบ
แต่ให้เกิดความเข้าใจซึ่งกันและกันมากกว่า
การแสวงหามุมมองความรักจากหลายๆคน จะช่วยสะท้อนให้เข้าใจและรู้สึก
ถึงความรักในแบบของตัวเราเองมากขึ้นต่างหาก
เรื่องที่สองคือ You are You
เป็นการเขียนเสียดสี ถากถาง เย้ยหยัน คนพวกหนึ่ง
คนพวกที่วันๆเอาแต่สร้างภาพลักษณ์
วันๆแดกเปลือกโดยไม่สนใจภายใน
ดูคนและตัดสินคนเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอก
หรือไม่ คนพวกที่รู้อะไรแกนๆกลางๆ แล้วก็นึกว่าตัวเองรู้อย่างถ่องแท้
แต่กลับรู้แค่เพียงครึ่งๆกลางๆเท่านั้นเอง
โง่แล้วอวดฉลาดนั่นเอง
ความน่าสนใจของงานนี้อยู่ตรงที่นอกจากคนเขียนจะเสียดสีคนแดกแต่เปลือกแล้ว
ยังเสียดสีตัวเองที่ตัดสินคนแดกเปลือกอย่างฉาบฉวยเหมือนกัน
สรุปก็คือ คนเขียนก็แดกเปลือกไม่แพ้กัน
และคนอ่านอย่าเข้าใจผิดว่า คนเขียนที่ชื่อ ข้าพเจ้า
คือเรา–บรรณาธิการ
แต่ข้าพเจ้า ก็คือข้าพเจ้า
***************************************
อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า สถานะนักศึกษาก็จะยุติลง
แต่มันจะยุติลงเพียงแค่สถานะ
เพราะชีวิตนักศึกษา จำเป็นจะต้องมีต่อไป
เพราะโลกนี้ยังมีอะไรที่มากมายที่น่าศึกษามากกว่าแค่ในห้องเรียนติดแอร์กับอาจารย์
ไม่ว่าจะยืนล้างจานอยู่ในร้านอาหารในลอส แองเจลิส
หรือว่าจะนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศหรูใจกลางกรุงเทพฯ
หรือจะขายของอยู่ในร้านค้าแถวเชียงใหม่
หรือจะนั่งเขียนหนังสืออยู่ริมหน้าต่างบนรถไฟ
ไม่ว่าที่ไหนๆเราก็ต้องรักษาความเป็นนักศึกษาเอาไว้
และสิ่งที่น่าศึกษาที่สุด ก็คือ
คน
บรรณาธิการ
เขียนไปเรื่อยๆนะ เราก็จะอ่านไปเรื่อยๆ อิอิ
สู้..สู้.. ^_^